RII-2ndBEAR

เช้าแล้ว ฉันยันตัวขึ้นจากที่นอนแล้วมองไปรอบๆ ไออุ่นของที่นอนข้างๆยังคงตกค้างให้สัมผัสได้  รวมทั้งกลิ่นจางๆของเขาก็ด้วย..

ปลายนิ้วแตะลงบนผ้านิ่มลื่นของผ้านวมที่ใช้คลุมกายอย่างช้าๆ เธอลากกดผ่านความละเอียดของสิ่งทอก็พลันนึกถึงสัมผัสบางอย่าง แรงสัมผัสที่ตกค้างเมื่อนึกถึงยามที่เรือนกายตกอยู่ภายใต้เงาของซาเอะ

เมื่อริมฝีปากนุ่มของเขาแตะอยู่ตรงปลายจมูก จะเป็นอะไรมั้ยถ้าฉันจะเข้าใกล้มันอีกนิด..

ยูกิลืมตาอยู่ในแสงสลัวที่ทำให้ทั้งห้องเป็นสีเทา แม้จะมีแสงสว่างเพียงน้อยนิดจากผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความกระจ่างชัดเจนในความรู้สึกพร่ามัวไม่ชัดเหมือนภาพที่แสงตกกระทบให้มองเห็นในยามนี้ เธอรู้ตัวดีว่าเธอกำลังทำอะไร และกำลังจะทำอะไร เธอเลื่อนใบหน้าให้สูงขึ้นอีกนิด.. เพื่อที่ริมฝีปากจะได้ใกล้กันมากกว่านี้

น่าแปลกที่ในเวลาที่เขาตื่นเธอไม่กล้าพูดอะไรที่แสดงออกชัดเจน ไม่กล้าสัมผัสตัวแบบที่เพื่อนสนิททั่วๆไปทำกัน ไม่แม้แต่จะจ้องใบหน้านั้นนานๆ น่าแปลกเหลือเกินที่ถึงแม้จะหลบเลี่ยงเช่นนั้นแล้วก็ไม่ได้ทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายรัวถี่น้อยลง

มือนุ่มยกขึ้นแตะไล้ใบหน้าของคนไม่รู้สึกตัวด้วยความหลงไหลยากจะห้ามใจ ดวงตาซุกซนขี้เล่น จมูกโด่งรั้น กระทั่งริมฝีปากแสนนุ่มที่มักจะคลี่ยิ้มอยู่ตลอด.. คงไม่แปลกอะไรถ้าฉันจะเปลี่ยนความใกล้ให้กลายเป็นความแนบชิด ในความเงียบนั้นเสียงหัวใจเต้นถี่ดังชัดเจนอยู่ในอก ยูกิหลับตาลงเพื่อที่จะซึมซับความรู้สึกนี้ไว้

ปลายจมูกสัมผัสกันแล้วพร้อมกับที่เขาลืมตาขึ้นพอดิบพอดี ซาเอะกระชับมือของอีกคนตรงข้างแก้มไว้แน่น สายตาของเขาพร่ามัวไปอาจจะเพราะงัวเงีย หรือจะเพราะอะไรก็ช่าง

"จูบนะ.."

ฉันไม่ได้รอฟังคำตอบจากคนที่ทำท่าจะพูด ฉันไม่ได้แม้แต่จะห้ามใจตัวเองอีกต่อไป

ริมฝีปากแตะลงบนจุดเดียวกันของซาเอะ สัมผัสแนบนุ่มแตะค้างอยู่อย่างนั้น

เสียงหัวใจเต้นหายไปแล้ว... เสียงเครื่องปรับอากาศก็ด้วย ฉันยังหายใจอยู่ใช่มั้ยนะ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็หยุดไม่ได้แล้ว ..

เรียวปากขยับเป็นจังหวะเมื่อได้รับการตอบรับจากอีกฝ่าย มือนุ่มที่สัมผัสแก้มนุ่มนั้นเปลี่ยนมาเป็นคล้ายๆจะหาสั่งยึดเกาะเสียมากกว่าเมื่อวงแขนของซาเอะช้อนร่างบอบบางนั้นเข้ามาให้แนบชิด

“เป็นเด็กไม่ดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ซาเอะเปล่งเสียงแผ่วคล้ายจะหยอกเย้า ยิ่งเห็นยูกิพยายามจะหลบสายตาไป รอยยิ้มบางๆอย่างคนชอบแกล้งก็ผุดขึ้นมาที่มุมปาก
“อยากจูบทำไมไม่ขอดีๆล่ะ?”
ถึงจะแกล้งยั่วถามไปอย่างนั้น แต่ยูกิก็ยังไม่พูดอะไร
แล้วจู่ๆร่างบางในอ้อมแขนซาเอะก็เกิดแข็งขืน ยูกิประทับจูบบนริมฝีปากซาเอะอีกครั้ง ด้วยความเร็วที่ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน
“ถ้าขอแล้ว จะให้เหรอ?”
สายตากลมสดใส ส่องประกายเพื่อเว้าวอนขออะไรบางอย่าง
“เพราะซาเอะน่ะ..”
นิ้วชี้ของซาเอะหยุดคำพูดที่ค้างคานั้นไว้
“พอแล้วล่ะ รินจัง”
แล้วนิ้วข้างเดียวกันนั้น ก็ค่อยๆเลื่อนลงสัมผัสที่คางมน ยกช้อนขึ้นอย่างนุ่มนวล
“คำตอบอยู่ตรงนี้หมดแล้ว”

รอยยิ้มนั้นค่อยๆเลือนหาย
เพราะมันเคลื่อนไปสัมผัสกับริมฝีปากนุ่มนิ่มของยูกิที่สั่นริกแผ่วเบา

ยูกิยังจำได้ดี..
ถึงแม้ว่าจะเกิดขึ้นไม่กี่ครั้ง แต่รสหวานแบบนี้ ความอ่อนโยนแบบนี้
ติดตรึงแน่นอยู่ในความทรงจำ

น่าแปลก..
ก่อนหน้านี้เราอยู่ด้วยกันอย่างเก็บซ่อนความรู้สึก
แต่เมื่อเปิดเผยออกมากลับไม่คิดว่ามันแตกต่างไปจากเมื่อแรกเท่าไร
หรือเพราะว่าเราต่างมีความคิดแบบเดียวกันแต่แรก
ยูกิคิดอย่างนั้น.. เธอมั่นใจมาตั้งแต่เมื่อครั้งที่แอบมองแผ่นหลังของเขา

ความชุ่มชื้นในโพรงปาก กำลังลุกร้อนขึ้นราวถูกโหมเชื้อ
ซาเอะขยับมือล้วงลึกเข้ามาในเสื้อ
บุกอย่างรวดเร็วสมกับนิสัยใจร้อน
มือนั้นลูบไล้ไปบนแผ่นหลังเนียนนุ่ม เป็นการเคลื่อนไหวที่ไร้เสียงแต่ในหูกึกก้องอย่างอึกทึก
หยุดยั้งไม่ได้ ไม่อาจต้านทาน เสื้อผ้ายับย่นไปตามแรง เหมือนจะปริขาด แต่คงเป็นเพราะเหงื่อที่เริ่มระบายออกมาช่วยยั้งเอาไว้
อากาศในห้อง ที่สำคัญบนเตียงสี่เหลี่ยมร้อนขึ้นอย่างน่าตกใจ
แม้ทั้งคู่ยังไม่ถอนริมฝีปากออกจากกัน แต่สายตาที่แอบเลิกขึ้นมองฝ่ายตรงข้าม แสดงความกระสับกระส่าย
อยากจะไปให้ถึงขั้นตอนต่ไปเร็วๆ ต่างคนต่างคิดเช่นนั้น แต่ทว่าในเมื่อการกระทำตอนนี้ยังหวานอยู่ ยังรื่นรมย์อยู่
ใครเลยจะกล้าผละออกไป..

แต่ต้องเริ่มแล้วล่ะ..
ยูกิสอดมือเข้าใต้วงแขนของซาเอะ ช้อนขึ้นไปยึดไหล่แข็งแรงเอาไว้
ทำให้ใบหน้ากระชับเข้าหากันมากขึ้นจนจูบได้ลำบากกว่าเดิม
ซาเอะจำต้องเบี่ยงริมฝีปากของเธอออกไป จุดที่ยังว่างอยู่คือลำคอเรียวขาวนั่นเท่านั้น
ลมหายใจอุ่นๆที่พ่นออกมาจากปอดผสมกันอยู่เหนือใบหน้า
กลิ่นกายที่เคล้ากันกระตุ้นให้หัวใจเต้นแรงมากขึ้น
ซาเอะซุกใบหน้าลงสูดกลิ่นหอมจากใต้ใบหูของยูกิ
เธอรู้สึกได้ว่าเล็บของยูกิจิกลงมาที่ไหล่เบาๆเมื่อส่งแรงกระตุ้นไปที่ใบหูนุ่มนั้น
พร้อมกับเสียงอึงในคอที่ดูเหมือนว่าเขาพยายามจะกดมันเอาไว้
ไม่รู้ว่าเพราะเขิน หรืออาย หรือแค่ไม่อยากให้ซาเอะหยุดเท่านั้น
คนขี้แกล้งจึงสบโอกาส เกี่ยวเอาตะขอบราที่อยู่ด้านหลังออก
แค่แตะเบาๆเท่านั้น พันธนาการหลุดออกอย่างง่ายดาย ยูกิสะดุ้งสุดตัวเพราะคิดไม่ถึง
ซาเอะก็แค่รุกเร็วตามนิสัยใจร้อน
ถึงจะกระทำทุกขั้นตอนอย่างอ่อนโยน แต่มันเร็วเกินไป

ยูกิถลันตัวเธอออกมาเอง..
ทิ้งไว้เพียงลมหายใจแผ่ว ที่กระเพื่อมออกมาจากอกเท่านั้น

"ยูกิริน... ?"
ซาเอะส่งสายตาถามอย่างไม่เข้าใจ
"ขอโทษซาเอะ ฉัน.. ยังไม่พร้อม"
ร่างบางพูดอย่างนั้น แล้วขยับเสื้อลงสวมดังเดิม

พอลองมาคิดดูแล้ว..
เราอยู่ด้วยกันอย่างไม่เคยเปิดเผยความรู้สึกสักครั้ง

ถ้าได้เธอมาตอนนี้
หลังจากนั้นล่ะ?
ถ้าเราจงใจให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างห้ามอารมณ์ตัวเองไม่ได้
เราจะมองหน้ากันอย่างไร? เราจะพูดกันอย่างไร?
"ฉันขอโทษที่.. คือมันเผลอไป"
ยูกิพูดเสียงเครือ แต่ซาเอะยังงุนงงกับสิ่งที่เขาตอบสนองกลับมา

"ซาเอะ..."
เสียงสั่นนั้นเรียกคนตรงหน้าให้หันกลับมา
ยูกิจ้องลึกลงไปในดวงตาใสที่ฉาบไว้ด้วยความขุ่นข้องของซาเอะ

"เธอรักฉันหรือเปล่า?"


แล้วมันก็เป็นอย่างที่คิด.. ฉันยังจดจำทุกสัมผัสนั้นได้ดี ทุกครั้งที่ขยับตัวความรู้สึกนั้นก็เหมือนถูกย้ำเตือนอยู่เสมอบนกายนี้ ร่องรอยที่เขาทิ้งไว้

"ตื่นแล้วเหรอ.."
เสียงคุ้นเรียกให้ฉันเงยหน้าขึ้นจากผ้านวมไปทางประตูห้องนอน ซาเอะยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นในมือถือขวดน้ำที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้เย็น

"อืม"
ยูกิส่งเสียงตอบในลำคอ เธอไล่สายตามองดูร่างของคนถามอย่างแสนรัก  กางเกงตัวโคร่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงแบบนั้นยังส่งยิ้มทะเล่นแบบนั้นออกมาได้ เสื้อแขนยาวคอกว้างสำหรับใส่นอนเผยให้เห็นเนื้อที่บริเวณหัวไหล่ ผิวของซาเอะมีสีเข้มอยู่ก็จริง แต่รอยแดงเป็นทางยาวคล้ายรอบข่วนจิกนั้นคงจะเป็น..

ร่องรอยของฉัน..