RII-2ndBEAR

Memory Melodies


ครั้งนึงฉันยังจำได้ นานมาแล้วที่ฉันออกมาจากที่นั่น..

ห้องเล็กๆแห่งความทรงจำ..

คิมซองฮี..

หญิงสาวเจ้าของเรือนผมยาวสลวยทอดสายตาออกไปยังบานกระจกกว้าง

ซึ่งฉายให้เห็นเมืองแห่งแสงไฟยามรัตติกาล

เธอยื่นมือเรียวแตะลงบนแผ่นใสตรงหน้า

พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้อย่างกับว่ากำลังมองหาอะไรสักอย่าง

“ซองฮี”

เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง

เสียงเรียกที่คุ้นเคยยามต้องกระทบใบหู ร่างสูงหันหลังกลับอย่างช้าๆ

พลันประสบพบหญิงสาวที่มีใบหน้าและกิริยางดงามราวกับเทพธิดา

“กยูริ”

ชื่อของเธอที่เสียงทุ้มเอ่ยเรียก ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มละมุนก่อนที่จะเดินเข้ามาหา

“ฉันคิดถึงเธอจังเลยซองฮี”

เธอพูดพลางซบใบหน้าที่ใกล้จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ลงกับไหล่ของคนตัวสูง

วงแขนนุ่มโอบรอบเอวก่อนที่จะเป็นร่างสูงเองที่ยกเรียวแขนขึ้นกอดบ้าง

เธอยิ้มทั้งน้ำตาราวกับว่าไม่ได้เจอะเจอช่วงเวลาที่มีความสุขนี้มานานแสนนาน

ความอบอุ่นแผ่กระจายเข้าครอบคลุมแทนพื้นที่แห่งความเหงาอันเหน็บหนาวสุดขั้วหัวใจ

ตลอดเวลาที่ไม่ได้เจอรู้สึกราวกับว่าห้วงเวลาหัวใจหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม

หยุดอยู่ที่ภาพวันเก่าๆ หยุดอยู่ที่เราสองคน..

ซองฮีกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ราวกับจะย้ำเตือนตัวเองว่านี่ตัวฉันไม่ได้ฝันไป

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สบนัยน์ตาซึ่งคลอไปด้วยหยาดน้ำใสที่พร้อมจะร่วงหล่นลงอาบแก้ม

ร่างสูงดูซูบลงไปนิดหน่อยจากตอนที่เจอกันครั้งสุดท้าย เธอยิ้มด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา

แต่หาใช่น้ำตาจากความอ่อนแอภายในจิตใจ

หากแต่เป็นน้ำตาจากความรักความห่วงใยต่างหาก

กยูริ... เธอยังคงเป็นที่รักของผู้คนมากมายที่คอยเฝ้าติดตามเธอ

ส่วนตัวฉัน คนธรรมดา ฉันกลายเป็นแค่คนธรรมดา

หลายคนคงจะหลงลืมฉัน หลายคนคงจะไม่รู้จักฉัน

...อดีตสมาชิกคนเก่า

“พี่กินอะไรรึยัง”

ซองฮีเอ่ยถามให้อีกคนรีบปาดน้ำตาบนแก้มพร้อมกับส่ายใบหน้าด้วยรอยยิ้ม

ไม่นานหลังจากที่ร่างสูงหายเข้าไปในห้องครัวที่มีอาหารหลักเป็นเจ้าบะหมี่ห่อสีแดง

อาหารประทังชีวิตของนักศึกษาทั่วไป

ซองฮีฉีกซองสีสดออกก่อนที่จะบรรจงวางลงบนหม้อใบเล็กที่บรรจุน้ำเดือดปุดๆอยู่บนเตา

เพียงไม่กี่นาทีก็ได้บะหมี่น่ากินอยู่ในนั้น

กยูริยิ้มรับพลางยื่นตะเกียบเงินให้อีกคนที่ทิ้งตัวลงนั่ง

“พี่กินสิ”

เขาทำเป็นพูดเสียงดังอย่างพยายามสร้างบรรยากาศให้ครึกครื้น

ทำท่าแลบลิ้นเลียริมฝีปากแบบคนทะเล้นก่อนที่จะก้มลงมาใกล้ๆ

ทำเป็นดมฟุดฟิด กยูริยิ้มกับท่าทางเด็กๆที่เธอไม่ได้เห็นมานาน

“นี่ออกไปนะ ไหนว่าทำให้ฉันกินแล้วทำไมตัวเองกินซะคำใหญ่ขนาดนั้น”

หญิงสาวแกล้งโวยวายบ้างให้ทั้งสองได้หัวเราะคิกคัก

ตีกันไปตีกันมาราวกับได้เรียกคืนบรรยากาศเก่าๆ

กยูริก้มหน้าลงหาไอร้อนในชามบ้าง ทิ้งให้ร่างสูงเท้าคางมองคนตรงหน้าบ้าง

เธอยังคงมีใบหน้าอันสวยงาม ใจดีและอบอุ่นเหมือนเดิม

คิดได้เท่านั้นก็เผลอยิ้มสวยอวดลักยิ้มข้างแก้มขึ้นมาอีก

พอท้องอิ่มก็ขอตัวไปอาบน้ำให้หายเหนียวตัวก่อนที่จะเข้านอน

เจ้าของห้องจัดแจงเตรียมที่นอนด้วยการเอาหมอนมาต่อกันสองใบเผื่ออีกคนจะได้นอนสบายๆ

เสร็จแล้วก็มาทำเป็นนั่งห้อยขารอใครอีกคนเดินออกมาจากห้องน้ำ

“เธอยังไม่นอนอีกเหรอ”

กยูริที่เดินมาหยุดอยู่ที่เตียงนอนถามขึ้นพลางยกมือขึ้นเช็ดผมยาวของเธอ

“ยังหรอก ฉันรอพี่น่ะ”

ซองฮีตอบพลางยื่นมือขอผ้าขนหนูในมือของพี่สาว กยูริส่งให้ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ

“พรุ่งนี้ไม่มีงานเหรอคะ”

ถาม พร้อมกับเริ่มลงมือซับผมที่กำลังหมาดด้วยผ้าขนหนู

“มีตอนบ่ายนะ”

เธอตอบพลางเช็คตารางงานในมือถืออีกทีก่อนที่จะลุกขึ้นยืนพร้อมกับบอกว่าจะปิดไฟแล้ว

ซองฮีที่ยังกำผ้าขนหนูนั่งนิ่งรอจนไฟในห้องดับลง

ในเริ่มแรกที่ความมือดข้าปกคลุมสายตาพลันมองไม่เห็นอะไร

แต่พอปรับสายตาให้ชินกับความมืดนั้นได้ก็เริ่มจะมองเห็นสิ่งต่างๆรอบตัว

เมื่อตอนที่ฉันโดดเดี่ยว และอยู่ท่ามกลางความเงียบเหงา ฉันเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้

ก็มีแต่พี่เท่านั้นที่อยู่เคียงข้างและช่วยเหลือฉันเสมอ พี่จะจับมือและพาฉันเดินเข้าหาแสงสว่าง

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ความมืดอย่างฉันหลงรักแสงสว่างอย่างกยูริ

พอแสงไฟดับลงก็มีแต่แสงอันน้อยนิดลอดผ่านเข้ามาในห้องจากหน้าต่างที่ถูกปิดด้วยผ้าม่านสีเข้ม

พอปรับสายตาให้ชินกับความมืดนั้นได้ฉันก็มองเห็นแต่...

กยูริ..

ไม่ว่าจะมืดหรือสว่าง ...ก็มีแต่เธอ

มือเรียวแตะโดนเส้นผมชื้น กลิ่นแชมพูอ่อนๆลอยมาจากคนข้างกาย

“ผมยังไม่แห้งเลย นอนเข้าไปได้ยังไง”

ซองฮีพูดลอยๆท่ามกลางความเงียบสงัด ให้อีกคนตอบเสียงอู้อี้

“ก็ฉันง่วงนี่”

ร่างสูงยิ้มก่อนที่จะคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่อยู่ข้างหมอนขึ้นมาเช็ดให้คนที่นอนหลับตาอีกรอบ

“เธอไม่ง่วงหรือไง” คนหน้าสวยถามทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา

“ไม่... ซองจายังไม่ง่วง แกว๊กๆๆ”

เขาขานตอบพร้อมกับส่งเสียงประหลาดให้อีกคนลืมตาโพลงขึ้นมาดู

“เงียบนะ เงียบ!”

เป็นแบบนี้ทุกทีที่เจ้าของฉายาซองจาทำเสียงมนุษย์ต่างดาวออกมารบกวนโสตประสาท

"นี่.. พี่ว่านอนได้แล้วนะ” เธอพูดย้ำ

“ไม่..” อีกคนตอบเสียงนิ่ง ให้อีกคนลืมตาขึ้นอีกครั้ง

“ฉันอยากจะมองพี่ให้นานที่สุด อยากจะมองพี่ให้มากกว่านี้ ..

อยากจะมองให้เท่ากับที่เราไม่ได้เจอกันมานาน... อยากจะ...”

เสียงนท่อนท้ายหายไปพร้อมกับที่ปลายนิ้วของคนฟังแตะลงบนริมฝีปากของคนพูด

“อยากจะมองก็มองสิ”

น้ำเสียงนุ่มเอ่ยกระซิบพลางโอบรอบคอของคนขี้เหงาให้เข้ามาใกล้

ลมหายใจอุ่นเป่ากระทบใบหน้า ปลายจมูกที่ห่างเพียงกระดาษกั้น

สายตาหวานที่จับจ้องดวงตาคมไม่วางตา

“เห็นรึยัง”

แค่นั้นก้รู้สึกเหมือนลมหายใจขาดห้วงไร้ความหมาย ร่างสูงคลี่ยิ้มก่อนจะตอบ

“ฉันเห็นแล้ว..”

ตลอดเวลาที่เราไม่ได้เจอกันหลายเดือน... ฉันเห็นแล้ว..

เห็นคนรักของฉันแล้ว.. กยูริ..


END.

-----------------------------------------------------

ฮ่าๆๆๆ ประเดิมด้วยซองริ ดีจริ๊งงง 555