RII-2ndBEAR

ออกตัวก่อนว่าไม่ใช่ของเรา แต่คนแต่งเขาอายเลยไม่เผยตัวให้เรามาลง

พอล้างหน้าเสร็จ..
ตัวฉันในกระจกก็กำลังมองมาทางนี้
สายตาของเขาหรี่เล็ก
รอยยิ้มที่ดูน่ากลัวค่อยๆเผยออกมา

นั่นคือตัวฉันอีกคนหนึ่งไม่ใช่หรือ?
เกกิคาระที่ฉันเคยรับบทมาครั้งหนึ่ง
ทำไมถึงมายืนอยู่ในกระจกตรงหน้าฉันได้?

"พาฉันออกไปทีสิ.."
เขาพูดอย่างนั้น และยังคงส่งยิ้มเย็นเยือกมาให้
"จะ.. จะพาออกมาได้ยังไงล่ะ?" ฉันถาม
"ส่งมือมาสิ"
เกกิคาระยื่นมือขวาออกมาทาบบนกระจก
"ส่งมือมาทางนี้.."
ฉันวางมือทาบทับลงไปบนมือของเกกิคาระอย่างกล้าๆกลัวๆ
แต่ที่รู้สึกก็เป็นสัมผัสเย็นๆ แข็งๆของกระจกบานนั้น
"รู้ไหมว่าฉันออกไปจากที่นี่มาตลอด"
เสียงของเกกิคาระเศร้าหมอง สายตาของเธอก้มมองลงต่ำ
ราวกับกำลังค้นหาอะไรสักอย่างในความว่างเปล่า
"ฉันอยากออกไปเจอเธอมากเลยล่ะ อามาคุจิ"
แล้วเขาก็ช้อนสายตากลับขึ้นมา
ที่ฉันมองเห็นก็คือตัวฉันเองที่อยู่ในดวงตาของเขา
มันสะท้อนกลับไปกลับมาเป็นร้อยๆครั้งในนั้น
แต่สายตาของเกกิคาระราวกับมีมนต์สะกด
คงจะเหมือนกับเวลาที่เขาจะสู้กับใครสักคน
เพียงแค่มองก็ทำให้ชนะได้ง่ายๆแล้ว

"จูบฉันสิ อามาคุจิ"
"เอ๊ะ? แต่.. แต่ว่า.."
เกกิคาระหรี่ตาลงอีกครั้ง สีหน้าของเธอเหมือนไม่ใคร่จะพอใจ
"เร็วสิ" เธอย้ำเสียงแข็ง
"เข้าใจแล้ว.."
ฉันค่อยๆขยับใบหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้
เกกิคาระหลับตาลงพร้อมๆกับฉัน
แล้วฉันก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสที่เย็นและกระด้างของกระจก
แต่เกกิคาระกำลังทำให้อารมณ์ของฉันแปรปรวนจนแทบคลั่ง
ตอนนี้บานกระจกเปียกชุ่มเพราะลิ้นของเราสองคนที่ตวัดหากัน
เกกิคาระ ร้อนแรง เผ็ดแสบสมชื่อ
เขาไม่ปล่อยให้ฉันได้พัก ขนาดอยู่ที่อีกฝั่งของบานกระจกแท้ๆ
เราต่างปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก
อ่างล้างหน้าในห้องของฉันเป็นซิงค์หินอ่อนขนาดใหญ่ ไม่ยากอะไรที่จะปีนขึ้นไป
และทำให้ฉันได้เห็นเกกิคาระเต็มตัวก็วันนี้
สวยกว่าที่คิดไว้เสียอีก

"อามาคุจิ เธอสวยมากเลยรู้ไหม?"
แต่กลับเป็นเขาที่ออกปากชมฉันก่อน ฉันรีบหลบสายตา เพราะเขาจ้องเขม็ง
"ไม่ต้องอายหรอก มองหน้าฉันสิ" เขาพูด ยิ้มที่ดูเย็นเยียบ เริ่มคลายความน่ากลัวลง
กลายเป็นรอยยิ้มไร้เดียงสาแบบเด็กๆที่เขาชอบทำ
"เข้ามาใกล้ๆ"
ฉันเข้าไปหาตามที่เขาบอก
เราจูบกันอีกครั้ง
เป็นความปรารถนาที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ฉันอยากกอดเขาเหลือเกิน
และเขาเองก็คงรู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน
มือของเราพยายามจะโอบร่างของกันและกันผ่านบานกระจก
แต่ทำไม่ได้ ช่างทรมานเหลือเกิน
"แนบตัวเธอเข้ามาสิ อามาคุจิ"
ฉันลุกขึ้นนั่งด้วยเข่า วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่เราจะได้สัมผัสกันมากขึ้น
ร่างกายของเราแนบชิดติดกันในที่สุด
ทุกส่วน
ตั้งแต่เส้นผม ริมฝีปาก ไปจนถึงความร้อนระอุที่อยู่เบื้องล่างนั่น
เราเริ่มลูบไล้เรือนร่าง ส่งผ่านความรู้สึกโหยหาต่อกัน
อูณภูมิในห้องปิดสูงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
เหงื่อเม็ดเล็กๆเริ่มผุดพรายขึ้นบนร่าง
เกกิคาระไม่พูดอะไรอีกแล้ว
เขากำลังบรรเลงความต้องการบนตัวของฉัน
เช่นเดียวกับที่ฉันทำให้เขา
เราต่างปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง
ให้มันล่องลอยไปตามจังหวะของมัน

บดเบียดร่างกายเข้าหากัน
แลกเปลี่ยนความวาบหวามต่อกัน
ประทับร่องรอยแห่งอารมณ์
และหลอมรวมตัวตนเป็นคนเดียวกันอย่างไม่หยุดพัก

จนเมื่อมันสิ้นสุดลง
เรานั่งหอบหายใจ
แลกเปลี่ยนความหวานจากกันและกัน
แตะหยาดหยดที่กลั่นจากตัวฉันไว้บนกระจก
และเกกิคาระก็มารับมันไปด้วยลิ้นอุ่นๆของเธอ

"ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ.."
เขาพูดหลังจากที่มุมปากเปรอะไปด้วยคราบรัก
"ฉันอยากออกไปหาเธอเหลือเกิน อามาคุจิ"

ใช่..
อยากทำมากกว่านี้
ทำไมเราต้องถูกบานกระจกกางกั้นเอาไว้ด้วย
ทั้งที่มันเป็นแค่กำแพงบางๆ
แต่กลับไม่อาจทำลายได้
เพราะถ้าทำอย่างนั้นเกกิคาระจะหายไปจากฉันตลอดกาล

ทรมานจริงนะ
ทรมานจริงๆ

"พี่!"
เสียงเรียกดังมาจากข้างหลัง
"จูรินะ?"
น้องสาวของฉัน
นี่ฉันลืมล็อกประตูหรือ?

"มาทำอะไรแบบนี้คนเดียวอีกแล้ว"
เธอเดินมาดึงฉันลงจากอ่างล้างหน้า
"บอกแล้วไงว่าอย่าอินกับบทมากนัก พี่เนี่ย.."
"ไม่ได้อินสักหน่อย"
"ยังจะมาพูดอีก ก็เห็นๆอยู่อย่างนี้"
จูรินะพาฉันเดินกลับเข้าไปในห้อง
แล้วหันกลับมามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ
"นี่.. โกรธเหรอ?" ฉันถาม
แล้วตอนนั้นเองฉันก็เพิ่งได้ตระหนัก
ว่าตัวเองแสยะรอยยิ้มพร้อมกับพูดคำนั้นออกมา

โกรธเหรอ?

ฉันกลายเป็นหนึ่งเดียวกับเกกิคาระโดยไม่รู้ตัว
เพราะอย่างนั้นจูรินะจึงทำหน้าแปลกๆแบบนั้นหรือ?
"จริงสิ เสื้อผ้ายังอยู่ในห้องน้ำ.." ฉันเริ่มรู้สึกขนลุกเพราะแอร์ในห้อง
แต่ตอนที่ฉันกำลังจะกลับเข้าไปเอาเสื้อผ้าที่ลืมกองไว้อยู่ จูรินะก็ร้องห้ามเอาไว้เสียก่อน
"ไม่ให้ใส่นะ ต้องลงโทษที่ทำตัวไม่ดี.."
"แต่มันหนาวนี่นา"
"พี่นี่สวยจังเลยนะ..."
จูรินะไม่ฟังเสียง กลับจ้องมองฉัน ทำเหมือนไม่เคยเห็น
"ตัวเปียกเหงื่อขนาดนั้น คงหนาวน่าดูเนอะพี่"
แล้วจู่ๆเธอก็กลับยิ้มอย่างมีเล่ห์
"แต่ถ้าพี่ยอมฉันอย่างนึง ฉันจะยกโทษให้ก็ได้"
"เอ๊ะ.. ได้สิ อะไรล่ะ?"

จูรินะตรงมากระซิบที่ข้างหูฉัน
แล้วหลังจากนั้น...



จบ..